Stel nou dat die Maya’s ongelijk hebben. Dat die ene Maya een vuiltje in zijn oog had toen hij het einde van de wereld uitrekende. En dat we na 21 december van dit jaar dus vrolijk doorgaan op deze planeet. Dan kunnen we er maar beter voor zorgen dat we die aardbol wat beter verzorgen. Doen we dat niet, dan heb je geen Maya’s nodig om het einde te voorspellen. Grote bedrijven kunnen door hun omvang en kracht iets betekenen voor de samenleving. Ben je niet groen, dan ben je een oen. Duurzaamheid staat prominent op de agenda. Bij een van de multinationals werkt Tex Gunning, lid van de Raad van Bestuur bij Akzo Nobel. En behalve dat hij de ‘pain uit paint’ wil halen, heeft hij ook nadrukkelijk de mens centraal staan. Onlangs hield hij een uit het hart gegrepen lezing bij het NIVOZ, een denktank voor onderwijs. Kern van zijn betoog was dat we ons momenteel bevinden in een overgangsperiode van twee tijdperken. We maken ons nu los van het egoxefsme en korte termijn gewin. Los van de GSM-mannetjes. U kent er allemaal wel een paar in uw omgeving. Mensen waarbij het leven alleen draait om geld, status en macht. Als we daar niets aan doen, koersen we af op de ‘perfect storm’, aldus Gunning. De wereld van vandaag lijkt in niets op de wereld die we als goed en eerlijk voor ogen hadden toen we kind waren. En dus zegt Gunning, moeten we terug naar de universele waarden die in een ieder van ons resoneren: eerlijk delen, voor elkaar zorgen, respectvol zijn, de zwakkeren beschermen. Maar dat zijn we een beetje kwijt geraakt op de weg naar het volwassen worden. Terwijl we weten dat je samen sterker staat dan alleen. Gunning probeert vanuit de kracht die een multinational kan ontwikkelen dingen te veranderen. Een prachtig voorbeeld voor iedereen. Drie jaar geleden hadden we Gunning uitgenodigd voor het MWG congres. Hij vond het belangrijk dat we er in de media ook wat aan gingen doen. Want, zei hij, media is het allerbelangrijkste instrument voor cultuur en gedragsverandering. Jullie hebben toegang tot grote groepen mensen. Met die invloed moeten jullie bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen in meer sociale, gemeenschappelijke en spirituele waarden. Laten we dat doen. Libelle, Facebook, RTL en alle andere mediamerken, activeer je achterban en maak er een mooi overgangsjaar van. Fuck de Maya’s.

Column Adformatie 26 januari 2012

Dit is een uitgelezen kans. Dat Libelle mij vraagt uit te leggen hoe de ideale mannenweek er nu uitziet. Op een podium voor dik twee miljoen Libelle-lezeressen en een paar verdwaalde mannen die ook willen weten van een elastieken huid en een hippe handtas. En of ik dat even wil doen in ongeveer vierhonderd woorden. Een willekeurige man kan dat natuurlijk met gemak in de helft van dat aantal. Maar goed, ik doe mijn best.

Het is natuurlijk heel verleidelijk om meteen te vertellen over minimaal drie keer per week ballen met pindasaus op tafel. Maar laat ik eerst de serieuze zaken aanpakken. Op maandag zou ik een grote container voor het huis laten zetten. Gaan we eerst even opruimen. Die kastjes die al vijf jaar in de schuur werkloos in de weg staan voor ‘je weet maar nooit’ gaan er direct in. Kan ik weer eens vrij door de schuur lopen en mijn zorgvuldig opgehangen gereedschap bewonderen. Dat kan ik dan mooi doen tijdens het dagelijks ingestelde stilte-uur. Dan zijn vragen als: ‘waar denk je aan’ en ‘wat gaan we nu doen’ even verboden. Elke vraag is dan verboden.

Ook gaan we werk maken van het ruimen van alle schaaltjes en kommetjes die niet in de afwasmachine mogen. Hebben we ook weer lekker plek in de lades. Op zolder verzamelt mijn vrouw Marjolein meer rotzooi dan Malle Pietje in zijn beste dagen. Voor de tweejaarlijkse rommelmarkt. Ik geef haar alvast de x80 100,- van de rommelmarktopbrengst en gooi ook die boel in de container.

Mijn verjaardag vieren we ook meteen maar in deze week. We zetten een stuk van de woonkamer af met rood-wit lint: hier kunnen de mannen lekker onder elkaar zijn. Bier drinken, lachen en dom voor ons uitkijken, onze specialiteit. In deze week doen we trouwens ook niet aan lijstjes. We zien wel hoe het komt. Natuurlijk gaan we samen ook een avond uit eten. Ik kies voor een restaurant waar de menukaart bij elke gang maar één gerecht heeft. Geen oeverloos getwijfel dus over wat te eten.

Aan het einde van de week wordt de container, inclusief drie lege emmers pindasaus opgehaald. Om de volgende dag maar weer snel over te gaan tot de orde van de dag. De 51 weken van Marjolein. Gelukkig maar.

Column Libelle No.3 13-19 januari 2012

Of ik de eerste column wilde schrijven in aanloop naar het MWG Congres 2012. Dat Congres heeft als thema ‘De Wedstrijd’. En de regels die het spel continu veranderen. Dus leuk bedacht dat we dan een estafette column gaan doen. En nu loop ik het eerste stuk met mijn schrijfstok. Op naar congresspreker Edward van de Ridder die als tweede teamlid – geheel volgens de estafetteregels – een makkelijk recht stuk mag rennen straks. Maar wie is eigenlijk Edward van de Ridder?

Even google-en dus. En ja, een interviewtje gevonden op de Sanoma Mediaparade van deze hardloper in communicatie. Daaruit is op te maken dat Edward met zijn bedrijf NOISE altijd “een context of mood creëert waarin mensen zo ontvankelijk mogelijk zijn” om vervolgens keihard toe te slaan met een merkboodschap. Daarbij worden veelal mediapartners ingeschakeld. Een van de termen die daarbij valt is ‘alibimarketing’. Het voorbeeld dat werd gegeven is dat een partner van PWC via ‘cold calls’ geen contact kreeg met CEO’s van bepaalde bedrijven. Maar door de CEO een interview aan te bieden op FD.nl door de betreffende partner, lukte dat opeens wel. Edward erkende doodleuk, dat het niet ging om de kijkers. En ook nog dat het om Harry Mens-achtige televisie ging. Brrr. Als de CEO maar kon zeggen dat hij in het rijtje met video’s op de FD.nl was te zien. Dus dat is wat NOISE dan doet? Mediapartners misbruiken om alibi’s te creëren. Hoe zou FD-baas Jacques Kuyf zich gevoeld hebben na deze verkrachting? Maakt dit zijn merk ook sterker?

Beste Edward, dit was vast niet jouw bedoeling. Je had teveel gedronken tijdens dit interview, of je had een pilletje op. Pak het stokje van me over, leg het mij en de lezers uit. En de mensen op het Congres straks. Kom op Edward, make some NOISEx85

Estafette-Column Adformatie.nl van 9 januari 2012 in aanloop naar MWG congres 2012

Lees de complete column-estafette HIERRR

Uitvaartverzekeraar Yarden heeft hartje zomer een halve pagina gescoord in de Telegraaf. Alleen niet met het soort free publicity waar de marketing manager op had gehoopt. Wat is het geval? De uitvaartverzekeraars zijn begonnen met het ophangen van banieren met levensgroot logo bij crematoria. Volgens een woordvoerder is er bewust gekozen voor banieren en niet voor vlaggen. Toch lijkt het op de foto bij het artikel of we naar een NAVO hoofdkwartier zitten te kijken in plaats van naar een crematorium. Een flinke rij masten met enorme in volle glorie wild wapperende banieren met logo’s. En dan hangen zo nog geeneens halfstok. Nabestaanden irriteren zich aan de banieren lezen we in het artikel. Ook aan de kopjes koffie met reclame bij afloop. Je ziet zo’n marketing manager al in een brainstorm op de hei voor je. Uitzenden van reclame via televisie en radio is uit de tijd! We moeten van bereiken naar beraken! Belevenis marketing is het toverwoord! Je moet de mensen dus bereiken als ze midden in de rouw zitten, dan komt onze boodschap extra hard aan. Volgens een uitgelekt marketingplan 2010 heeft één van de uitvaartverzekeraars nog veel meer verrassende communicatie-oplossingen in petto. Zo ligt er een plan om na een crematie te gaan flyeren met een happy hour. Laat jezelf cremeren tussen vijf en zes ‘s middags, want dan kan dat voor de halve prijs. Innovatief is ook dat er tijdens de afscheidceremonie tussen de afscheidsliedjes door, radiocommercials en jingles te horen zullen zijn van de verzekeraar. Met boodschappen die aansluiten op de behoeften in een recessie. Zoals: twee begraven, één betalen bijvoorbeeld. Maar niet alles gaat over prijs. Er wordt ook aan toegevoegde waarde gedacht. Zoals: uw dood mét gladiolen. En ook: U bent dood, het bier daarna niet. Tevens zullen er hostesses bij crematies rondlopen als schaars geklede engelen die voorlichting geven over hoe u zich kunt verzekeren van een mooi plekje in de hemel. Verder zijn er crematoria waar u in de veelal prachtige tuin achter de kist een tractor heen en weer ziet rijden met daarachter een platte kar met een enorm groot logo er op. Gewoon omdat het kan. Nee, de uitvaarverzekeraars zijn echt lekker bezig. Volgens de woordvoerder in het artikel zijn naamsvermelding en herkenbaarheid onmisbaar voor een onderneming. ” Dat hoort bij de moderne tijd”, aldus de zegsman. Dat u het maar weet. Als het over lijken gaat, moet u bij uw uitvaartverzekeraar zijn.

Adformatie column 19 augustus 2009

Voor het zesde jaar achtereen vindt u hier in deze column weer de enige juiste voorspellingen voor het komende jaar. Elk jaar zetten we verrassende middelen in om tot deze blik in de toekomst te komen. Het begon met tarotkaartlezers en Cor de helderziende postbode. Daarna werd achtereenvolgens de mediafluisteraar, een tenenlezer en de Enkhuizer Almanak ingezet. Vorig jaar stapten we over naar technologie en kwam er via Wikileaks explosief materiaal over media naar buiten die een prima voedingsbodem vormden voor een waardevol vooruitzicht. En omdat je nu eenmaal moet blijven vernieuwen in het kader van de vooruitgang, hebben we dit jaar de deeltjesversneller in Zwitserland ingeschakeld. Vanuit CERN in Geneve schoten we een bundeltje neutrino’s naar een ondergronds lab op de Veluwe. Omdat deze neutrino’s sneller dan het licht zijn, kunnen we vooruit in de tijd reizen. Veel scherper kan je je voorspellingen dus niet krijgen. De eerste openbaring die we via deze experimentele technologie zien is een ‘media Occupy’-actie in de maand maart. Een groot aantal BVA leden zijn de enorme overvloed aan televisiecommercials meer dan zat. Afgelopen jaar werd een verwoede poging gedaan om een reclameluwe zaterdag in te stellen. Maar omdat onder meer RTL hier geen gehoor aan geeft, zal BVA opperhoofd Jan Driessen samen met Frenkel Denie als eerste zijn tentje opzetten op het parkeerterrein voor de deur van de Luxemburgse televisiegigant. De commercieel directeur van RTL, Ton Rozestraten, zal vanuit zijn kantoor zicht hebben op meerdere tentjes waar onder andere die van Harry Dekker, Willem Albert Bol en Bert Kamp. Deze media managers zullen daar wekenlang blijven overnachten. Omdat er geen openbare urinoirs rondom het RTL gebouw staan, zal de lucht er niet te harden zijn als het eerste lentezonnetje daar doorbreekt. Een andere trend die medio volgend jaar zichtbaar zal worden is de volgende. Reclamebureaus gaan massaal marketingdirecteuren bij adverteerders weghalen en zelf in dienst nemen. Het idee erachter is om alle creatieve ideeen die binnen het bureau geboren worden, te laten screenen door deze marketing mensen voordat ze naar de klant gaan. Ideeen worden op deze manier zo snel mogelijk plat geslagen, met grotere logo’s en slaapverwekkende teksten en beelden. Zo ontstaan er bij voorbaat compromisvolle gedrochten die bij klant in 1 keer goed worden gekeurd. Dat scheelt heel veel onbetaald geheen- en-weer. En dat zal het rendement van bureaus opkrikken. Mensen, doe uw voordeel er weer mee, met deze unieke inzichten.

Column Adformatie 16 december 2011

Hoe gezellig is het in uw kringen de laatste tijd? En dan bedoel ik niet de kringen waarin u fysiek verkeert. Niet de verjaardag van afgelopen weekeinde en ook niet de prijsuitreiking met collega’s van vorige week. Nee, ik heb het over de virtuele kringen van Google+, de nieuwe sociale poging van Larry en Sergey. Nou had ik mijzelf ook uitgenodigd in de betaversie. Maar in mijn kringen heerst tot op heden de gezelligheid van een willekeurige uitvaartbijeenkomst. Ondanks het feit dat ik genoeg mensen heb verzameld om een feestje mee te bouwen. Die kringen zijn bedoeld om je sociale netwerk te kunnen onderverdelen in allerlei categorieën. Zo zou Telegraaf journalist Jaap de Groot bijvoorbeeld met Johan Cruijff (via de ipod van Danny) en Sjaak Swart in een kring de Ajax bestuurders de kolere kunnen wensen. Terwijl hij met Edgar Davids en Louis van Gaal in een andere kring weer heel andere dingetjes zit te bekokstoven. Waar het op Facebook wel lijkt het of je in je stamkroeg staat waar allerlei mensen foto’s en linkjes delen en elkaar feliciteren, lijkt Google+ momenteel echter meer op die kroeg met TL licht buiten het centrum van de stad waar niemand voor zijn lol komt. Los van het feit dat Google+ niet het eerste sociale netwerk was en achter Facebook en Twitter aanhobbelt, stelt het zich nou ook niet heel open op. Laat bedrijven nou gewoon personen kunnen volgen. En geef ook gewoon even een seintje aan die bedrijven als er over ze gesproken wordt bijvoorbeeld. Ook het overdragen van accounts aan andere beheerders levert problemen op bij Google+. Iets anders is het geloof in eigen product. Daar waar Facebook-baas Zuckerberg en Twitter-baas Castolo hun eigen producten elke dag gebruiken, laat de Google top het behoorlijk afweten. Logisch, want die zijn natuurlijk voornamelijk met hun linker hersenhelften en algoritmes in de weer. Maar het kan niet anders dan dat er een masterplan achter zit zou je zeggen. Die zestienduizend programmeurs in Mountain View zijn toch niet gek? De koppeling met de superieure zoekmachine en andere diensten zouden Google+ de bom moeten maken. Of is het gewoon zo dat er in de top van het bedrijf sociale genen ontbreken? En er daardoor ook nooit een echt sociaal netwerk uit kan rollen? Dan wordt het spannend. De kringen zouden dan kunnen verworden tot die van de steen in de vijver. Een krachtig begin, maar daarna langzaam afstervend.

Adformatie column 25 november 2011

Het hangt al een tijdje in de lucht. En de dood van Steve Jobs lijkt het te versterken. Lang leve Steve Jobs. Op een of andere manier begint er iets in de tijdsgeest te kruipen. De behoefte aan verandering. De behoefte aan gekken die het anders doen. Zoals Anthony Fokker, die honderd jaar geleden op een soort van klimrek rondjes om de toren van de st. Bavokerk in Haarlem vloog. Overal waar je komt voel je het. Zo nam de kakelverse ADCN voorzitter Lode Schaeffer op een bijeenkomst van de ’24 uur van de reclame’ spontaan het woord aan het einde van de avond. Hij was het zat dat ideeen en creativiteit nauwelijks aan bod waren gekomen. En dat het alleen maar over social media ging. Schaeffer was duidelijk gefrustreerd. En nam zelfs letterlijk de woorden van een oude Apple commercial over in zijn ter plekke uitgesproken manifest. Lode zei dat we de misfits moeten omarmen. En er zijn meer signalen. Zelfs Toeterjan Driessen gaf in een interview aan af te knappen op de boekhouders in communicatie. De net genoemde Apple commercial werd ook een week lang een thema in De Wereld Draait Door. Er werden zeventien andersdenkende Nederlanders gekozen. Geesten die de wereld structureel hebben veranderd. Van Karel Appel tot Annie MG Schmidt. Van Hendrik Lorentz tot Albert Heijn. Alleen Ivo Niehe ontbrak. Maar goed, hoe goed doen we het in Nederland nog? De laatste keer dat een Nederland een Nobelprijs won was in de tijd dat de politie nog op varkens reed. En in onze eigen communicatie-industrie wordt het al niet veel beter. Bedrijven worden steeds meer vanuit zakelijkheid geleid. En niet meer vanuit de inhoud. Een fraai voorbeeld is er van dat fameuze reclamebureau waar de ondergang werd ingeluid op het moment dat zakelijkheid de inhoud begon te overheersen. Van het landelijke ministerie van de reclame naar het beeld van een gemeentehuis in Makkum. Zakelijkheid en gretigheid zorgen ervoor dat hele economieen in elkaar sodemieteren. Maar waar zijn ze in ons vak? De halve garen, de onruststokers die het echt anders doen. De Paul Meijers en Giep Franzens. Wie gaat er morgen naar zijn werk met de gedachte dat hij het goedverdoemme nu echt anders gaat doen?! Wie maakt er van de herfst in het vak een Arabische lente?

Column Adformatie 3 november 2011

Ja het had allemaal gekund. Een column deze week over Steve Jobs, Het nieuwe radio-onderzoek, de nieuwe Hyves strategie of de SBS perikelen. Maar als columnist schrijf je over de dingen die je ernstig verbazen. Onderwerpen die je vingers direct het toetsenbord inzuigen. Waaraan je geen weerstand kan bieden. Het moment van verbazing kwam bij mij afgelopen vrijdag. Op die dag plofte dit blad op de mat. En op de cover meende ik Rien Poortvliet te herkennen. Ik dacht nog waarom? Is Rien’s kabouterkookboek wereldwijd gerelaunched? Toen ik goed keek, stond er een raadsel onder. Who is This Guy? Toen begon het me te dagen, ik werd er ook al mee bestookt in email en op Twitter. Het is een commerciele actie van Linkedin. De Rien Poortvliet look-a-like had dus de voorpagina van Adformatie gekocht. Prima om een cover te kopen hoor. Maar dan zet je er op zijn minst ‘advertentie’ boven! Tot overmaat van ramp werd die Guy ook nog eens geinterviewd gepromoot in de redactionele rubriek ‘zeven vragen’. Niet door een journalist, maar door een freelance copywriter. En weer geen ‘advertorial’ vermelding er boven. Was dit mijn Adformatie? Verdomme dacht ik. Dit vakblad moet de Volkskrant, de Vrij Nederland of de Economist in zijn categorie zijn. Die moet het nieuws en de trends voor mij duiden. Een paar weken geleden heb ik me op deze plek al kwaad gemaakt over dit soort praktijken. En ik ben niet de enige. Op Twitter lees ik commentaren op deze actie als ‘scary’ en ‘Adformatie onwaardig’. Gaat Geert Wilders straks ook de cover plus interview kopen bij Vrij Nederland met een nep Henk en Ingrid? Wat heeft Linkedin’s Lot Keijzer met hoofdredacteur Theo van Vught gedaan om dit voor elkaar te krijgen? Nog even later lees ik de verklaring van Theo. Geld was de reden. Dan kon er weer een goed gevuld nummer worden gemaakt. Beste Theo, wil je mij en de lieve lezers dit niet meer aandoen? Geef het blad twee-wekelijks uit. Vraag abonnees om meer geld. Ontsla mij. Maak commerciele uitingen op zijn minst herkenbaar. Bedenk wat. Maar niet dit. En interview asjeblieft gewoon de echte oprichter van Linkedin. Echt een interessante man. Laat dit blad niet verworden tot een kabouterkookboek.

Column Adformatie 13 oktober 2011

In 2003 startte ik een weblog. Bij de firma web-log.nl. Van Sanoma. Na acht jaar hard ploeteren heb ik daar zo’n drieduizend berichten en vijftienduizend reacties op staan. Enkele maanden geleden kreeg ik samen met de 400.000 andere leden een aankondiging van web-log.nl dat ze gingen migreren naar een nieuw systeem. De meesten van u, die weleens een migratie hebben meegemaakt, weten dat dat geen lolletje is, zo’n migratie. Het woord migratie lijkt niet voor niets heel sterk op het woord migraine. Nou, u begrijpt dat een migratie van 400.000 weblogs in potentie een kolossaal kloppende koppijn kan oproepen. Bij de bloggers zelf, maar ook bij de advertentieverkopers zou je denken. Want met zes miljoen bezoeken in de maand moet daar ook wat geld te verdienen zijn. Dus ging Sanoma eind augustus vol goede moed van start. Zoiets bereid je natuurlijk ook goed voor. Daarom zou de klus ook in maximaal 48 uur geklaard zijn. Inmiddels zijn we dik drie weken verder. En zitten 400.000 bloggers massaal aan de bètablokkers. Want het lukt Sanoma niet de boel netjes om te zetten. Een gedeelte van de klanten, waaronder ik zelf, betaalt zo’n negentig euro per jaar voor het gebruiken van een weblog. Maar een mailtje richting klanten kan er niet van af. Op de weblogsite staat een wirwar van nietszeggende updates van ene Coen die het ongetwijfeld goed bedoelt. Als je de URL opent van je weblog, zie je wekenlang het bericht staan dat ‘vandaag’ alle weblogs geladen worden om online te gaan. Not. In de week dat een maansonde op 20 kilometer afstand de voetstappen van Neil Armstrong haarscherp fotografeert, komt Coen niet verder dan technische prietpraat over DNS en routing. Gelukkig wisselt Sanoma het beeld op je URL wel een beetje af. Zo was er een paar dagen de gezellige tekst “bad gateway” geprojecteerd. Een dag later zag ik dat mijn voorheen keurig opgemaakte weblog in een andere bijzondere vorm te zien was. De weblog zag eruit als een mislukte aquarel van een demente bejaarde. Om vervolgens weer helemaal op zwart te gaan. Op Twitter zie je de frustratie van de leden per dag toenemen. Mensen stappen op. We zijn benieuwd naar de STIR cijfers van september. Het ergste is het gebrek aan goede communicatie erom heen. Beste Sanoma, niet technologie of content is king. Je klanten zijn king. Doe er wat aan.

Column Adformatie 23 september 2011