Willem Holleeder is een multitalent. Naast een goed gijzelnemer en afperser blijkt Willem ook nog eens een rasechte merkenbouwer te zijn. Kort voordat Willem de gevangenis uitliep, liet hij zijn naam als merk registreren in diverse productcategorieën in het Benelux Merkenregister . Willem kreeg dit idee doordat hij in de nor zes jaar lang bijna elke week de Adformatie had gelezen. En hij wist: als ik er nu voor zorg dat ik een zogenaamd ‘love brand’ word, lult niemand meer over mijn verleden. Hij las ook dat je daarvoor eerst moet zaaien via een uitgekiende mediacampagne waarmee je sympathie kan oogsten. En dan daarna die producten op de markt brengen. De mediacampagne begon met een column in de nieuwe Revu. Daarna een keer lekker gek doen moet Lange Frans op de radio. En het volgende hoogtepunt was deze week een optreden op prime time televisie in College Tour. Beetje dollen met studenten doet het altijd goed. In de tussentijd werkt Willem aan zijn producten. Zo liet hij zijn naam onder meer in de categorie hoofddeksels registreren. En wordt er nu gewerkt aan een Holleederen pet die in de Reguliersdwarsstraat te Amsterdam gretig aftrek moet vinden. Zijn naam werd ook vastgelegd in de categorie ‘sportieve en culturele activiteiten’. Er is in ieder geval al een Holleeder Scooter Classic in de maak. Ook werd zijn naam vastgelegd voor drukwerk. Dat betekent dat straks ook de ‘Willem’ huis-aan-huis in de bus zal vallen. Ook als u een nee-sticker op de brievenbus heeft. Er wordt verder gefluisterd dat Willem grootse plannen met zijn merknaam heeft in de categorie ‘ontspanning’. Er zal een boek op de markt komen met de sprekende titel ’50 pinten groen’. Een speelfilm zit er ook aan te komen. Willem, de fillem. En ja, inderdaad, een eigen televisieshow is dan ook niet meer ver weg. Elke avond tegenover Pauw en Witteman op SBS6, Hart van Holleeder. Wat Willem precies met zijn naam gaat doen in de sector ‘onderwijsmateriaal’ is nog onduidelijk. Men denkt aan een cursus ‘Hoe voer ik een goed functioneringsgesprek’. Een ding is zeker. Er is straks een Willem-product te vinden in elk huishouden. Niemand zal meer denken aan de Holleeder van weleer. Met deze strategie toont Willem aan dat beschadigde merken hun blazoen prima kunnen oppoetsen. En dat er dus best een toekomst kan zijn voor merken als Buckler en Omo Power. Maar je moet er wel een neus voor hebben.

Adformatie, column 11 oktober 2012

Dat was flink zweten voor de buis vorige week woensdagavond. De omroepvoorzitters zaten met kringen onder hun oksels waar Arie Slob nog een puntje aan kan zuigen. Want wie zou de verkiezingen winnen? Geert Wilders mocht hoe dan ook niet winnen. Dan zouden de STER inkomsten verdwijnen en alles met een VARA luchtje zou worden geruimd. We zouden alleen nog programma’s met, over en van Geert Wilders te zien krijgen. Inclusief een stylingprogramma waarin u leert hoe uw haar te blonderen met echte Hollandse kruiden. Maar de kiezers rekenden af met Geert. Het volgende gevaar was D66. Pechtholt wilde alle omroepen degraderen tot productiehuizen en flink snijden in de budgetten. Maar de omroepvoorzitters kregen het pas echt Spaans benauwd van de VVD plannen. Daar loopt namelijk een mevrouw rond met de naam Anouschka van Miltenburg. Anouschka kookt nog op een oliestelletje en haar was droogt ze boven een straalkacheltje. Anouschka vindt dat de publieke omroep weinig op internet te zoeken heeft. Het maakt haar niet uit dat iedereen tot pakweg 35 jaar al evenveel of meer tijd online besteed dan naar regulier televisiekijken. Voor Anouschka hoeft de publieke omroep niet voor iedereen te zijn. Daarnaast denkt de VVD dat het ook wel met een net minder kan. En zonder amusements programma’s. U zit straks de hele avond Wilde Ganzen en Stichting Socutera te kijken als het aan de VVD ligt. Vreemd toch, dat een partij van ondernemers niet kan begrijpen dat je een mooie aantrekkelijk etalage nodig hebt om mensen de winkel in te krijgen om ook andere spulletjes te kopen. Dat een partij van ondernemers, geleid door een ex-Unileverman, niet kan begrijpen dat een gekortwiekte publieke omroep bedrijven de kans ontneemt een specifiek publiek te kunnen bereiken. Hopelijk schrikken de omroepen echt wakker nu de VVD heeft gewonnen. Door de aangekondigde fusies van de omroepen dreigt echter een verlies aan focus op de kijkersmarkt. Omroepen hebben daar een belangrijke rol. De drie zenders van de publieke omroep zijn bakens van betrouwbaarheid. Ze staan sterk genoteerd in de top van onmisbare omroepmerken bij kijkers, boven de meeste commerciëlen. Omroepen die – inclusief STER reclame- nieuws brengen en duiden, waar kijkers van kunnen leren en ook een plek waar ze zich kunnen amuseren. Op radio, televisie en internet. Geen cultuurreservaat, maar een omroep voor iedereen. Ook voor Arie Slob.

Adformatie column 20 september 2012

Nederland is een land van verzamelen. Postzegels, voetbalplaatjes, Wuppies en piercings. Noem een vreemd voorwerp en er is iemand in een dorp in Oost Drenthe die het verzamelt. Waarom weet bijna niemand. Een huis vol met rotzooi waar je niets aan hebt. In adverteerdersland is er ook een nieuwe verzamelrage opgedoken. Veel bedrijven zijn verliefd geworden op de Facebook-like. Bureaus worden massaal aangestuurd om er maar zoveel mogelijk te verzamelen. Maar waarom? Wat is nu de waarde van ‘Vind ik leuk’? we zien allemaal weleens een meisje of jongen die je leuk vindt. Je kijkt er naar en loopt gewoon weer door. Helemaal niets aan de hand. Het wordt een ander verhaal als je een relatie met dat meisje wilt. Dan moet je echt je best doen. Op regelmatige basis leuk zijn, verleiden. Het is ook leuk een cadeautje te geven. Maar als je wilt zoenen krijg je dat echt niet voor elkaar door alleen gratis dingen weg te geven. Echte liefde is ook niet te koop. Zo was er het bedrijf Seats and Sofas dat plots massaal likes binnen harkte en daarmee de Facebook Top 40 binnenstormde. Gekochte likes bleek uiteindelijk. Je kunt gewoon pakketten met likes kopen op het internet. Alsof het postzegels zijn. Voordat je het weet is een hele provincie in Kazachstan of een Afrikaanse Massai stam fan van jouw zorgvuldig in elkaar gezette pagina. Het kopen van een like is of je naar de hoeren gaat. Je geeft geld, ze vinden je heel eventjes leuk en daarna hoor je er nooit meer wat van. Een echte relatie met je klant vergt meer natuurlijk. Dat betekent ook dat je teksten en beelden wel betrekking moeten hebben tot je merk. De zoveelste vraag in je Timeline of jij het weer vandaag ook zo leuk vindt zonder te zeggen wat je daar met je merk aan kan toevoegen zet ook geen zoden aan de dijk. Maak het weer dan relevant door bijvoorbeeld als modewinkel gelijk een bijpassende bikini te tonen of zo. Dus bedrijven van Nederland, verleidt, lach, huil, bewonder, praat, verras op regelmatige basis. Beter zoenen met twee vrouwen dan honderd die je leuk vinden en doorlopen. Wees echt. En maak van je like geen lijk.

Adformatie column, 2 augustus 2012

Het valt soms niet mee om mediabureau te zijn. Er wordt weleens om gelachen. Of er wordt gezegd dat de transparantie ontbreekt. Er zijn er ook bij die denken dat ze het beter kunnen. En die beginnen dan zelf een mediabureau. We noemen geen namen natuurlijk. Maar zo was er een man, ter hoogte van een gemiddelde barkruk, die veel kritiek had op mediabureaus. Dus die begon er zelf maar eentje, zo’n mediabureau. Viel dat even tegen. Best ingewikkeld dat beheer van al die datastromen en de interpretatie ervan. En die pitches, pfff. Hij voelde zich de plofkip tussen het pluimvee. Dus maar weer snel afhaken en van een afstandje weer boe-roepen naar die mensen van de mediabureaus. Maar wat is nu eigenlijk de stand van zaken bij de bureaus? Vorig jaar kwam naar voren dat die mediajongens maar een stel grijze muizen zijn met z’n allen. Zit zeker een kern van waarheid in. Op het drukbezochte preview evenement van de AMMA’s vorige week, kwam de discussie weer naar voren. Genomineerden Bitter van Mediacom en Breijer van Universal Media waren het erover eens. We doen zoveel goede dingen, maar we mogen het wel wat beter verkopen. Dat betekent dus ‘practice what you preach’. Ook de genomineerde bureaus kunnen beter. Hun eigen aanwezigheid in de sociale media is momenteel vergelijkbaar met die van Tafeltenniscentrum De Zwaantjes in Sint-Michielsgestel. In de tussentijd is er ook vooruitgang te bespeuren. Zo hebben de mediabureaus – zowel groot als klein – de afgelopen twee jaar de prijzen in de strategie categorieën weer teruggepakt van de reclamebureaus. En wat eigenlijk nog mooier is, bij de interactief inzendingen blijken ze ook voor gexefntegreerde communicatie te willen gaan door gezamenlijk met andere specialisten in te zenden. Zoals met de Achtungs en Media Republics. Eigenlijk zou er een AMMA bangalijst moeten komen. De mediabureaus die het het meest met andere bureaus doen worden op die lijst gezet en komen in aanmerking voor een integratie award. Hoe dan ook, de toekomst van mediabureaus ziet er zonnig uit. Zij ontwikkelen zich steeds sterker op het gebied van branded content. En transformeren momenteel van experts in langzame data naar experts in snelle data. De vakpers mag daar best iets vaker aandacht aan geven. De mediabureaus zelf mogen zich ook weleens meer gedragen als Gordon en Patricia Paay. Zorg dat je in beeld bent en wees trots.

Adformatie column 10 mei 2012

Ja, er zijn mensen die Jort Kelder echt heel dankbaar zijn. Nog voordat er een centimeter geschaatst is, is het duidelijk dat Unox bij de Elfstedentocht hoort. Via een modern mediaplan gaf Jort de worstenmakers meer aandacht dan ze zich voor durfden te stellen. Op televisie in De Wereld Draait Door, online in een geschreven stuk en veel verdiende aandacht ervoor in allerlei nieuwsmedia. De trainer van AZ – Gert Jan Verbeek – sprak vorige week nog de wijze woorden; alles wat je aandacht geeft groeit. Naast Unox mogen ook oer-Hollandse merken als Douwe Egberts en Chocomel zich niet met de tocht bemoeien volgens Jort. Op zich heeft de Elfstedentochtvereniging statuten die er duidelijk over zijn. Geen commercie via de vereniging. Dus daar hoeft Kelder zich helemaal niet druk om te maken. Zo is Prinsjesdag ook geen commerciële instelling. Een koninklijk huwelijk ook niet. De geboorte van een prinsje of prinsjesje evenmin. Maar wat dat soort evenementen nu juist zo leuk maakt, is dat de echt goede creatieven dan onder hun steen vandaan komen. Reclame is dan leuker dan ooit. Juist door dat actuele inhaken. Iedereen kent de leuke Dirk inhakers rondom Prinsjesdag. Maar ook Kruidvat, Auping en NVM kwamen met gevatte uitingen op de derde dinsdag van september. Dit soort reclame-evenementen kan rekenen op heel veel sympathie van consumenten. Er wordt meer gelachen om reclame en de sympathie voor de merken die zich op logische wijze verbinden aan evenementen neemt toe. In de VS hadden ze vorige week hun jaarlijkse reclamefestijn rondom de Superbowl. Speciaal voor die American Football finale laten adverteerders inhakers maken. In de aanloop er naar toe vinden de kijkers dat al smullen. Via sociale media wordt er druk gespeculeerd wat de Budweisers en Pepsi’s dit jaar nu weer zullen doen. Die Superbowl commercials worden via Youtube miljoenen malen bekeken. Helemaal vrijwillig. Kortom het gevecht van Jort is er eentje tegen windmolens. Het speciaal door Kelder geopende twitteraccount voor zijn actie heeft evenveel volgers als de marmottenvereniging in Oude Pekela . Precies veertien dus. Laat de worst der worsten en de chocomel der chocomellen vooral lekker inhaken op de tocht der tochten. Dat is goed voor reclame en de perceptie ervan bij de mensen. Het enige wat deze krijsende kakker wil laten groeien is het merk Jort Kelder, zo lijkt het. Want Jort weet het ook, alles wat aandacht krijgt groeit.

Column Adformatie 16 februari 2012

Stel nou dat die Maya’s ongelijk hebben. Dat die ene Maya een vuiltje in zijn oog had toen hij het einde van de wereld uitrekende. En dat we na 21 december van dit jaar dus vrolijk doorgaan op deze planeet. Dan kunnen we er maar beter voor zorgen dat we die aardbol wat beter verzorgen. Doen we dat niet, dan heb je geen Maya’s nodig om het einde te voorspellen. Grote bedrijven kunnen door hun omvang en kracht iets betekenen voor de samenleving. Ben je niet groen, dan ben je een oen. Duurzaamheid staat prominent op de agenda. Bij een van de multinationals werkt Tex Gunning, lid van de Raad van Bestuur bij Akzo Nobel. En behalve dat hij de ‘pain uit paint’ wil halen, heeft hij ook nadrukkelijk de mens centraal staan. Onlangs hield hij een uit het hart gegrepen lezing bij het NIVOZ, een denktank voor onderwijs. Kern van zijn betoog was dat we ons momenteel bevinden in een overgangsperiode van twee tijdperken. We maken ons nu los van het egoxefsme en korte termijn gewin. Los van de GSM-mannetjes. U kent er allemaal wel een paar in uw omgeving. Mensen waarbij het leven alleen draait om geld, status en macht. Als we daar niets aan doen, koersen we af op de ‘perfect storm’, aldus Gunning. De wereld van vandaag lijkt in niets op de wereld die we als goed en eerlijk voor ogen hadden toen we kind waren. En dus zegt Gunning, moeten we terug naar de universele waarden die in een ieder van ons resoneren: eerlijk delen, voor elkaar zorgen, respectvol zijn, de zwakkeren beschermen. Maar dat zijn we een beetje kwijt geraakt op de weg naar het volwassen worden. Terwijl we weten dat je samen sterker staat dan alleen. Gunning probeert vanuit de kracht die een multinational kan ontwikkelen dingen te veranderen. Een prachtig voorbeeld voor iedereen. Drie jaar geleden hadden we Gunning uitgenodigd voor het MWG congres. Hij vond het belangrijk dat we er in de media ook wat aan gingen doen. Want, zei hij, media is het allerbelangrijkste instrument voor cultuur en gedragsverandering. Jullie hebben toegang tot grote groepen mensen. Met die invloed moeten jullie bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen in meer sociale, gemeenschappelijke en spirituele waarden. Laten we dat doen. Libelle, Facebook, RTL en alle andere mediamerken, activeer je achterban en maak er een mooi overgangsjaar van. Fuck de Maya’s.

Column Adformatie 26 januari 2012

Dit is een uitgelezen kans. Dat Libelle mij vraagt uit te leggen hoe de ideale mannenweek er nu uitziet. Op een podium voor dik twee miljoen Libelle-lezeressen en een paar verdwaalde mannen die ook willen weten van een elastieken huid en een hippe handtas. En of ik dat even wil doen in ongeveer vierhonderd woorden. Een willekeurige man kan dat natuurlijk met gemak in de helft van dat aantal. Maar goed, ik doe mijn best.

Het is natuurlijk heel verleidelijk om meteen te vertellen over minimaal drie keer per week ballen met pindasaus op tafel. Maar laat ik eerst de serieuze zaken aanpakken. Op maandag zou ik een grote container voor het huis laten zetten. Gaan we eerst even opruimen. Die kastjes die al vijf jaar in de schuur werkloos in de weg staan voor ‘je weet maar nooit’ gaan er direct in. Kan ik weer eens vrij door de schuur lopen en mijn zorgvuldig opgehangen gereedschap bewonderen. Dat kan ik dan mooi doen tijdens het dagelijks ingestelde stilte-uur. Dan zijn vragen als: ‘waar denk je aan’ en ‘wat gaan we nu doen’ even verboden. Elke vraag is dan verboden.

Ook gaan we werk maken van het ruimen van alle schaaltjes en kommetjes die niet in de afwasmachine mogen. Hebben we ook weer lekker plek in de lades. Op zolder verzamelt mijn vrouw Marjolein meer rotzooi dan Malle Pietje in zijn beste dagen. Voor de tweejaarlijkse rommelmarkt. Ik geef haar alvast de x80 100,- van de rommelmarktopbrengst en gooi ook die boel in de container.

Mijn verjaardag vieren we ook meteen maar in deze week. We zetten een stuk van de woonkamer af met rood-wit lint: hier kunnen de mannen lekker onder elkaar zijn. Bier drinken, lachen en dom voor ons uitkijken, onze specialiteit. In deze week doen we trouwens ook niet aan lijstjes. We zien wel hoe het komt. Natuurlijk gaan we samen ook een avond uit eten. Ik kies voor een restaurant waar de menukaart bij elke gang maar één gerecht heeft. Geen oeverloos getwijfel dus over wat te eten.

Aan het einde van de week wordt de container, inclusief drie lege emmers pindasaus opgehaald. Om de volgende dag maar weer snel over te gaan tot de orde van de dag. De 51 weken van Marjolein. Gelukkig maar.

Column Libelle No.3 13-19 januari 2012