Korting

kortingIn de drukkerijwereld is de pleuris uitgebroken. De bekende drukker Lans Schemerpraat heeft de noodklok geluid. Schemerpraat geeft een aantal uitgevers geen kortingen meer voor het drukken van grote oplagen. Volgens Schemerpraat staat er te weinig tegenover de belachelijk hoge kortingen die worden gevraagd. De bekende uitgever Sil Wijthoff – bekend van het uitgeven van Gadvermatie, een veel gelezen blad in de baggerindustrie – wil  echter niet op de beschuldigingen reageren. Volgens Wijthoff is het in geen elke markt gebruikelijk om commerciële afspraken tussen leverancier en klant in het openbaar te bespreken. Dus waarom nu wel? Hij wil gewoon zo goedkoop mogelijk zijn blad drukken. Dat willen zijn abonnees. Een andere uitgever  Roost Klikstra wil wel commentaar geven. Klikstra is uitgever van het blad Zicht – een veelgelezen blad in de glasindustrie. Klikstra is het met Schemerpraat eens. Klikstra vraagt daarom niet om kortingen bij de drukkers. Hij wil zo transparant zijn als het glas waar hij over schrijft. Op de vraag of Klikstra daarmee zijn klanten niet tekort doet omdat hij die kortingen niet kan doorgeven blijft het angstig stil. Klikstra mompelt nog wat over uren. Na enig doorvragen wil Sil Wijthoff nog wel kwijt dat hij het vreemd vindt dat Lans Schemerpraat deze discussie aanzwengelt. In de vorige eeuw was Lans zelf ook uitgever die hoge kortingen vroeg aan drukkers. De journaliste Miranda Ropredik, die zich in deze zaak verdiept, drukt al wekenlang de reactie “geen commentaar” af. Mediavakmensen staan naar deze poppenkastjournalistiek over een non issue te kijken en vragen zich af waar dit überhaupt over gaat. Nederland is groot geworden door handel. En kortingen horen daar bij. In de tussentijd staat de wereld van media in de fik. Oude businessmodellen zijn aan het instorten. Technologie neemt alles over. Volumes en kortingen krijgen straks een heel andere betekenis via geautomatiseerde tradedesks. Er zal een strijd ontbranden tussen internationale spelers. Wie heeft straks de beste robots om in de digitale woestenij de juiste boodschappen op het juiste moment bij de juiste persoon af te leveren. Zullen we het een keer over 2053 hebben?

Column Adformatie, 18 oktober 2013

Procurement

butcher-brian-clap_1006729cIn de VS hebben ze ook een Bond van Adverteerders. En die doen ook studies. Zo is er recent door de Amerikaanse adverteerders onderzocht hoe het zit met de beloning van bureaus en hoe die tot stand komt. Daaruit blijkt dat in 82% van de gevallen de afdeling ‘procurement’ is betrokken. In 2010 was dit nog slechts 56%. De goede tijden zeg maar. De mensen die over de merken gaan, ook wel marketeers genoemd, spelen in 67% van de gevallen een rol bij het vaststellen van een beloning. Daarmee kunnen we dus vaststellen dat sowieso proces belangrijker is geworden dan de relatie. Maar ook de magie van een creatief idee of de effectiviteit van een goede middelenstrategie is ondergeschikt gemaakt. Het voelt een beetje als een profclub die een creatieve topvoetballer wil kopen. Je wilt dus aanvaller Lionel Messi van FC Barcelona kopen. Maar op basis van een lagere prijs en een betere betalingstermijn eindig je dan toch bij verdediger Marcel Breuer van NEC. Het gevaar is dat alle creativiteit wordt vermoord door deze procurement focus. Dat je probeert van Michel Breuer een topscorer te maken. Bureaus zijn nu dus noodgedwongen aan het voorsorteren. In eerste instantie zullen de bureaus massaal Polen gaan aanstellen, die tegen veel lagere lonen allemaal hetzelfde kunnen leveren. Daarna zullen bureaus terugvallen op Roemenen en Bulgaren die nog goedkoper dan Polen zijn. Als dit is uitgewerkt zal er op revolutionaire technologie moeten worden geleund. Kweekvlees is dan het antwoord. Nu zijn het nog hamburgers, maar in de toekomst kunnen er ook op deze manier creatief directeuren en mediaplanners worden gekweekt. Allemaal eenheidsworst. Ze kunnen allemaal hetzelfde. En het is bijna graties. Procurement is prima en belonen op basis van prestatie nog veel beter. Maar het is te hopen dat er nog marketeers zijn die begrijpen dat talent dat met aandacht op hun merken werkt, geld kost. Dat er marketeers zijn die weten dat deze weg tot nog meer consolidatie leidt. Wat betekent dat er nog minder keuze is, nog minder onderscheidend vermogen. Laten we hopen dat er marketeers overblijven die niet zoveel van prijs maar alles van waarde weten.

Column Adformatie, 6 september 2013

Sinterklaas

sint

De lancering van de nieuwe Adformatie tijdens Marcom had veel weg van een tangbevalling. In de RAI stonden mensen uit het vak zich af te vragen of ze wel in de juiste ruimte waren beland. Tijdens  een ietwat lange introductie van de nieuwe eigenaar Willem Sijthoff grepen collega’s al snel naar een tweede en derde welkomstdrankje.  Vervolgens kwam Sinterklaas zelf het podium op. Dat kan gewoon op de RAI in juni. De eerste creatieven stonden toen al op Strand Zuid. Sinterklaas had behoorlijk wat sangria op. En vertelde dat het over is met cadeautjes uitdelen. Er moet betaald gaan worden voor de Adformatie. Dat gegeven op zich is prima. Maar de kindervriend riep wat irritatie op en werd daarom afgetuigd in de parkeergarage van de RAI. Naar verluid door een aantal teleurgestelde vakvrouwen die niet in de Onmisbare Top 100 van de nieuwe Adformatie stonden.  Ondanks het feit dat meermaals het bed hadden gedeeld met hun baas. Kortom de eventtak van de Adfogroep heeft nog een beetje aandacht nodig. Gelukkig was daar nog Astrid Prummel die kordaat oreerde dat de Adformatie scherper en urgenter dan ooit zal zijn. En dat heeft onze industrie nodig. Wij zijn op verjaardagen de mensen van de gebakken lucht. Sterker nog, in vele boardrooms zijn we dat ook. De mensen die nog steeds in dikke auto’s rondrijden. We hebben nog steeds moeite de economische waarde van het vakgebied helder te krijgen. Ons ambacht staat in de ogen van velen nog steeds in het rijtje van politicus of tweedehands autohandelaar. De honden blaffen naar ons. Het is daarom goed dat we scherper naar elkaar kijken. Door discussie worden we beter. En dan het is mooi meegenomen dat de vormgeving van Adformatie die van de schoolkrant van basisschool Het Schele Fluitje in Flansum is ontstegen. En natuurlijk moet er betaald worden voor titels die een platform zijn voor goede journalistiek en uitgemeten meningen. Op papier en digitaal. Wie niet betaalt voor goede content, neemt zichzelf en zijn industrie niet serieus. En die onthoudt mij bovendien van een verhoging van mijn gage.

Column Adformatie, 4 juli 2013

CEO

testoseron

Gezocht: CEO. Drie stuks. Recruitend Nederland zoekt zich een ongeluk namens drie grote mediabedrijven in Nederland. Allen op zoek naar een nieuwe grote leider. We hebben het over SBS, Sanoma en TMG. Drie bedrijven die gebouwd zijn op de afbrokkelende fundamenten van oude media. Papieren kranten, tijdschriften en analoge televisie. Drie bedrijven die worstelen met een nieuwe tijd. Waarbij technologiebedrijven als Google en Facebook de advertentieruif flink aan het aanvreten zijn. Vaak worden er door grote internationale bedrijven blanco cheques uitgeschreven aan  de helden in de Silicon Valley. En is er dus al een stuk van de koek verdeeld voordat de lokale mediapartijen überhaupt mogen aanschuiven. Er zijn echter nog meer overeenkomsten voor de drie brontosaurussen. Hun grootste vijand is niet eens zozeer de buitenwereld. Nee, het zijn interne veldslagen die een toekomst gerichte koers in de weg staan. Zo vocht de inmiddels vertrokken Van Campenhout in het openbaar een robbertje uit met zijn hoofdredacteur Paradijs van het vlaggenschip Telegraaf. Maar ook met aandeelhouders als Boekhoorn en Botman. “Campenhout bukt voor Paradijs” werd er op gegeven moment gekopt. Een plaatje dat je liever niet wilt visualiseren. Bij SBS en Sanoma lijkt John de Mol met de minderheid van de aandelen de meerderheid van de invloed te hebben. Zijn belang is eigen programma’s op de buis krijgen. Een goedlopende zendergroep is niet zijn eerste prioriteit. Schlick verslikte zich erin. Het lijkt wel of deze bedrijven aan eensgezindheid-allergie lijden. Dat lijkt dan ook de voornaamste taak voor de nieuwe directeuren van deze bedrijven. Is er een dokter in de zaal die bij TMG tegen zijn hoofdredacteur durft te roepen dat ie pas zijn muil open mag doen als zijn oplage niet meer harder daalt dan de markt? Als die krant van hem een beetje knap op alle mobiele apparaten te lezen is?! En is er ook een CEO die John de Mol zover krijgt alleen zijn sterktes in te zetten. Namelijk gewoon goede programma’s leveren. Is er een Finbestendige chef te vinden die De Mol zover krijgt zijn zwakte – de neurotische neiging naar totale controle – te bedwingen? Bij voorkeur is het iemand die het – net als Patricia Paay – als eens met de Mol heeft gedaan en hem goed kent. En laten we er asjeblieft niet moeilijk over doen deze keer. Mannen of vrouwen met deze onmenselijke taak moeten we toestaan doping te gebruiken. Beetje bloeddoping, beetje EPO en  heel veel testoseron.

Column Adformatie 30 mei 2013

Big

bigjim

Zet er maar Big voor. Dan is aandacht verzekerd. Big Mac, Big Apple, de Big Five of Big Jim. Dat is natuurlijk ook wat een of andere Amerikaan voor ogen had toen hij aandacht wilde voor data. Data was boring as hell. Data was het speeltje voor nerds. Data was het gehaakte kleedje bij je oma op tafel. Nee, we moesten er Big voorzetten. Big Data staat voor veul, gevarieerd en enorm snelle data. En adverteerders zijn ervan onder de indruk. Want er is ook veel. Maar ze raken ook verlamd. Big Data voelt voor veel bedrijven als een DDOS aanval, ze blokkeren volledig. Zo heb je legers vol met sociale guru’s en ninja’s  die aan een rol behang nog niet genoeg hebben om daar alle mogelijke sociale kpi’s op te kalken. Je ziet werkelijk lijsten voorbij komen met zo rond de vijftig kpi’s. Uuhh.. waarom zette u ook alweer social in? Dan heeft u ook nog de data van uw website, uw campagnes, uw search data, uw crm database. U ziet door de data het doel niet meer.  Maar mensen doe es even rustig. En denk gewoon eens even na over wat u wilt. Verlies u zelf niet in duizelingwekkende digitale data voor optimalisatie van tig tellertjes in al die online kanalen. Zorg ervoor dat uw dashboard niet op de cockpit van een Boeing 747 lijkt. Koning Leendert van Meerem I zei het onlangs bij zijn abdicatie correct. Veel data zijn vervuild of incompleet. Vergeet Big Data en begin met kleine stapjes was Leendert zijn boodschap. Trekt u het dus alstublieft een niveautje hoger en laat uw bureau met grotere inzichten komen op basis van data. Verbind de snelle data met de langzame data. Alleen uit search data valt al zoveel te halen om uw totale campagne te optimaliseren.  Zo keek Kleenex naar Google data om griepgolven te kunnen voorspellen en koppelde daar op een flexibele manier hun reclamebudget in al hun middelen aan. In plaats van een maand lang lineair adverteren vlak voor de winter. Sterke inzichten uit simpele data. Om tranen van in je ogen te krijgen. Denk na over uw eigen griepgolf. Maak van big data Your data. Zorg ervoor dat u big wordt door klein te blijven.

Adformatie, 26 april 2013

Gesproken Column Bladen in de Balie

eiffeltoren

Goedemiddag dames en heren,

Min 23,5, min 26,2, min 27,2, min 28,8, min 28,9, min 21, min 19, min 28,5. Nee mensen, dit zijn niet de gevoelstemperaturen van de eerste weken van de Nederlandse lente. Het zijn de meest recent gepubliceerde percentuele oplagedalingen van Marie Claire, Cosmopolitan, Playboy, Beau Monde, Helden, Girlz, Glamour en Mijn Geheim (Special). Geen lullige titels. Acht-honderd-vijftig-duizend minder tijdschriften. Dat is een stapel, acht keer zo hoog als de Eiffeltoren. Het kan dan ook niet anders dat minimaal de helft van de mensen hier aan de Prozac zit. Of anders zeker aan een lichttherapie.

En ook de advertentiebestedingen dalen harder dan de kijkcijfers van SBS6. Hoe moet het nu verder met u? Eerder heb ik al een rondje langs een aantal van u gedaan om u tien tips te geven hoe dit te overleven. Maar tien is misschien wat veel om te onthouden. Dus ik dacht, laat ik u deze keer zo’n vier routes geven om te overleven.

Route 1. Trek de stekker eruit, uit uw titel. Zoals eerder al Groter Groeien, Ook, Actueel, de Gaykrant, PARK Magazine, Carros, Avantgarde, Elegance en sinds vandaag ook Esta dat deden. Verlos uw redactie uit zijn lijden. Of doe als Herman Emmink, en ga zelf dood. Wilt nu nog niet dood, kies dan voor een carrière in groeisectoren. Ga in de zorg. Of ga iets in de bloembollen doen of zo.

Route 2. Verkoop de boel of laat u overnemen. Pas alleen op, als u door de Telegraaf Media Groep overgenomen wordt, moet u zichzelf eens goed achter de oren krabben.

Route 3. Snijden, snijden en nog eens snijden. Snijd in de kosten tot u een ons weegt. Stagiaires maken uw titel. Die nemen zelf hun brood mee. De stapels tijdschriften die u uit uw oplage overhoudt verkoopt u door aan bejaardenknutselclubjes en ga zo maar door.

Route 4. Geloof in u zelf en vindt uzelf opnieuw uit. Nog nooit is een medium vervangen door een ander. Degene die dat denkt snapt er geen van Campenhout van. De inmiddels ex-TMG baas verkondigde onlangs in NRC dat hij over drie jaar geen dure televisiezender meer nodig heeft om een miljoenenpubliek te bereiken. Nee, dan kijkt volgens Herman [ik citeer letterlijk] “de meerderheid naar een scherm waarvan men nu nog niet beseft wat voor scherm dat is”. U kijkt straks Pauw en Witteman op uw magnetron. Alle kinderprogramma’s worden gekeken via dat venstertje in het pak hagelslag dat u op tafel heeft staan. Als u door de volgende oplagedaling een hartinfarct oploopt, kijkt u vanaf uw ziekenhuisbed gewoon Sterrendansen op het IJs via uw hartmonitor. Nee, dat hadden we ons inderdaad niet beseft Herman. Komt het ooit nog goed met de TMG?

Terug naar u. Dat hardnekkige papier zal dus nog wel even blijven, maar wordt wel minder. Wat belangrijk is, is dat u denkt in merken en niet alleen in papieren tijdschriften. En dat u alle relevante kanalen gebruikt. Ja, het leven was veel overzichtelijker toen Apple en Blackberry nog gewoon fruit was. Maar als u de digitale kanalen ziet als een kans u merk sterker te maken, of voor sommigen, om uw magazine een tweede leven te geven in plaats van het als bedreiging te zien, dan bent u op de goede weg. Uw advertentiemarkt is namelijk veel groter geworden. Als u de print en online bestedingen optelt, dan heeft u daar een wereld te winnen. En dan heb ik het niet over het oude wijn in nieuwe zakken verhaal. Nee, u zult opnieuw verhalen moeten leren vertellen op meerdere platformen. Nieuwe grammatica voor een nieuw medium. U moet verhalen maken die je niet alleen leest, maar die je ook kunt zien en horen, verhalen die je letterlijk aan kunt raken. Verhalen opgetuigd voor je ogen, maar ook je vingers. Verhalen verspreid door algoritmes op het individu toegesneden. Naast die leuke Marijke Puts van de Libelle zit straks ook een datanerd met brillen dikker dan die van uw hippe vormgevers. Ik zie in een van de Viva’s laatst een reportage over hip haar staan. Er worden negen kapsels vertoond en helemaal nergens in dat hele artikel niet zie ik een verwijzing naar het digitale Viva domein. Weten jullie hoeveel kapsels je op Youtube kunt zien? Inclusief demonstraties van hoe je dat zo voor elkaar krijgt? Miljoenen en miljoenen. Is er 1 damestitel of shampoomerk die daar wat mee doet? Mensen er liggen meer mogelijkheden voor het oprapen dan u denkt. Libelle is zo’n merk dat al wat verder gaat. De Zomerweek is een mooie extensie van dat merk. En eerder gaf ik al aan dat dit evenement eigenlijk nog veel groter is dan men denkt. Het genetisch bepaalde richtingsgevoel van vrouwen maakt het namelijk, dat tienduizenden vrouwen daar door die polder crossen in de buurt van Almere, maar nooit aankomen.

Die adverteerders, zoals Mona,  hebben jullie allemaal hard nodig. Ze denken wel allemaal dat ze het zelf kunnen, creatief zijn, content maken, hun eigen Facebookpagina’s, contenthubjes, websites en evenementen en zo aantrekkelijk maken voor hun klanten. Maar dat is niet zo. De Wijko Pindasaus Zomerweek. Het zou niet werken. Vijf mannen rond een emmertje satesaus op het Almeerderstrand. Meer zou het niet zijn. Content maken is niet de core business van adverteerders namelijk, net zo min als dat jullie goed zouden zijn in het maken van shampoos of puddinkjes. Ze hebben ook geen creatieven in huis, geen creatieve context. Brand managers kunnen nog geen Paashaas binnen de lijntjes kleuren. De paar creatieve zielen die in die grote bedrijven gaan zitten, drogen uit. Die hebben een creatieve omgeving vol lotgenoten nodig, een wijdere blik op de wereld dan alleen dat van dat ene bedrijf. Echt, marketeers zijn ook slecht in goede ideeën beoordelen. Risicoloos zijn ze en ze onderscheiden nog geen zak aardappelen van een goed idee. Als dat logo er maar groot op staat. Ja, nog steeds kom je dat vandaag de dag vaak tegen. Daar komt bij dat in de digitale wereld je zogenaamd “agile” moet zijn, want alles is real time. Merken zien zichzelf graag als lenig, behendig en vlug. Maar in werkelijkheid zijn ze zo lenig als Patty Brard op zondagmorgen, trouwens als Patty Brard op elk moment in de week, als het om het maken van content gaat.

Dus kom allemaal uit je depressie hier in deze zaal. Hoeveel voorzetten moet ik jullie nog geven? Pak uw kans, want dan hoeft u uiteindelijk niet op een Van Campenhoutje te bijten.

Dank u wel voor de aandacht.

Ruud de Langen, Bladen in De Balie, 8 april 2013.

Branden

sw

Wie zich belazerd voelt door gemalen paard in zijn rundertartaartje, mag de handen nog dichtknijpen. Want u heeft in ieder geval nog iets in uw handen. Daar moet je bij de internetbranche maar eens mee aankomen. Een paar weken geleden maakte Webads bekend dat adverteerders “alleen nog maar hoeven te betalen voor zichtbare impressies’’. Ja mensen, het stond er echt. Voorheen betaalde u dus ook voor niet zichtbare impressies. Moet u zich voorstellen dat uw bakker dat ook tegen u zegt. Dat de drie moorkoppen die telkens niet in de doos zaten voortaan ook niet meer in rekening worden gebracht. Het bericht is echt hilarisch als je verder leest. “Adverteerders vragen steeds vaker om advertentiecampagnes alleen op zichtbare posities te vertonen”. Het is alsof je Bart de Vries van JCDecaux hoort zeggen dat adverteerders voortaan niet meer hoeven te betalen voor posters die nog bij hem in de garage zijn blijven liggen. Of dat Ton Rozestraten bekend maakt dat ook hij jarenlang televisiecommercials heeft uitgezonden ‘onder de vouw’, zichtbaar voor niemand. Maar geen zorgen, die hoeft u voortaan niet meer te betalen hoor! Nu zal het de adverteerders die online op zoek zijn naar clicks en orders de klomp niet roesten. Die betalen alleen voor acties en niet voor zichtbaarheid. Maar voor veel adverteerders, bijvoorbeeld de fast movers, wordt het internet steeds nadrukkelijker ingezet voor branding activiteiten. En dan is de bedoeling van Webads best goed en een stap vooruit. Maar wel een beetje laat, zo’n vijftien jaar nadat de eerste display advertenties in Nederland online werden geplaatst. Ook helpt het niet dat Webads hier als enige in opereert en dat de branche niet  de handen ineenslaat om dit gezamenlijk aan te pakken.  Wat dat betreft spreekt dat gelazer met het STIR onderzoek ook niet echt in het voordeel van de website eigenaren. Wel de hele tijd lopen jengelen om de branding euro’s bij adverteerders, maar in de tussentijd ziet de doelgroep online evenveel advertenties als Stevie Wonder. En is het bovendien niet aan een normaal bereikcijfer te koppelen. Dan hebben we het nog niet over de dubbelplaatsingen, de bergen views uit Kameroen of de plaatsing van advertenties op sites waar mensen seks hebben in een bad vol bruine bonensoep. Tijd voor de internetjongens om gezamenlijk orde op zaken te stellen. Het enige wat ze anders zullen branden, zijn hun vingers.

Column Adformatie, 14 maart 2013

Willem IV

waEindelijk is het dan zover. Op 30 april aanstaande wordt de nieuwe marketingdirecteur Nederland benoemd. En dat is goed nieuws mensen. Het merk Nederland is hard aan een relaunch toe. En daarom zal Willem IV gerenommeerde reclame- en mediabureaus inschakelen om ons land beter te verkopen.  Hij zal zijn bureaus, in tegenstelling tot wat gebruikelijk is, goed honoreren en een rendement gunnen. Een doorbraak in Nederland. Ook zal hij toestaan dat België of Duitsland klant mogen worden bij diezelfde bureaus. Enige bekrompenheid is deze man vreemd. De bureaus mogen ook gewoon alle rechten van de Holland campagne houden. De marketingbaas des vaderlands zal alle zeilen moeten bijzetten. Want Marianne Thieme is er namelijk op uit om Willem vleuggellam te maken qua politieke invloed. Dus moet hij het volk voor zich winnen. Bij Obama heeft hij afgekeken hoe dat moet. Willem gaat dus social. Daar waar moeders haar afschuw uitsprak over internet ziet Willem zijn kans. Hij zal sympathie gaan winnen bij de onderdanen door bij een miljoen likes gewoon zijn verjaardag op 30 april te vieren. Want Willem weet dat eigenlijk niet hijzelf, maar de klant koning is. Willem zal Nederland definitief voor zich winnen door mee te doen in een serie programma’s als Ik hou van Holland, The Voice of Holland, Hart van Nederland en Wat vindt Nederland. In een Holland Sport special zal hij terugkijken op de Elfstedentocht van 1986 waar hij als W.A. van Buren de commercie niet schuwde door met zijn Marlborojas en Playboybroek de Bonkevaart aan te komen. Bij een moderne marketingstrategie horen tactieken van deze tijd. Zo zal de troonrede voortaan openstaan voor ‘inscript momenten’. Na het voorlezen zal de voormalige Prins Pils na het toewensen van wijsheid aan allen en het vragen om Gods zegen, de rede afsluiten met “Biertje?”. Tijdens de kroning zal hij de Partij voor de Dieren inpakken door op het toneel te verschijnen met  een nep hermelijnen mantel.  Dit zal een kleurrijke mantel zijn met op zijn rug een Oilily logo geborduurd ter grootte van een putdeksel.  Ja, we mogen best wat trotser zijn op de Nederlandse merken. Let u op mijn woorden. Het aantreden van Willem IV gaat de  positieve omslag in de economie veroorzaken waar iedereen naar snakt. Willem van Hanegem, Willem Duys en Willem Bever kunnen inpakken. Voor altijd zullen we maar één Willem herinneren. Willem de marketingkoning.

Column Adformatie, 8 februari 2013

Voorspel

Het is al weer zover. De laatste column van het jaar. En die staat altijd in het teken van bijzondere voorspellingen. Misschien is het wel de laatste column die u ooit leest. Als de wereld deze vrijdag vergaat. Dit jaar drong Derek Ogilvie zich bij mij op om de voorspellingen in media te mogen doen. Derek is naar eigen zeggen zelf een medium, hij werkt bij een medium, dus vond hij zichzelf de aangewezen persoon om de mediavoorspellingen voor 2013 te doen. Hij doet dit via een cold reading bij een aantal RTL mensen. Waaronder Bert Habets en John Williams. De reading van Habets levert met name veel financieel getint nieuws op. De eerste voorspelling van Derek is zeker opmerkelijk te noemen. VEA  en PMA hebben het plan opgevat om marktbreed  een inkomensafhankelijke bureauhonorering in te voeren. De grootste adverteerders zullen meer gaan betalen aan hun bureaus dan de kleine. Volgens Ralph Wisbrun en Johan Smit is deze nivellering de enige methode om bureaus gezond te maken voor de toekomst. ‘De breedste schouders zullen de zwaarste lasten moeten dragen’. Ook zal volgend jaar aan het licht komen dat een groot mediabureau uit de jaren negentig vele miljoenen heeft verduisterd. De mediabureaudirecteur die hiervoor opgepakt gaat worden zal verklaren dat er geen geld meer is. Hij heeft alle miljoenen op het strand verbrand. De cold reading van John Williams levert een interessante voorspelling op. SBS zal met een spectaculaire special van Sterren Springen heel Nederland aan zich weten te kluisteren. Patty Brard zal vanuit de dampkring – zonder parachute – de Atlantische Oceaan in plonsen. Smit Internationale heeft zich al gemeld bij SBS als sponsor voor het bergingswerk. Ander opmerkelijk nieuws is dat de nieuwe cookiewet onwerkbaar zal blijken te zijn in 2013. Veel digitale performance bureaus zullen zich als Chinese massagesalons voordoen, om de OPTA zodoende uit de buurt te kunnen houden. Ogilvie laat ook weten dat volgend jaar het fenomeen ‘sloddermediaplanning’ zijn intrede zal doen. Diverse media directors zullen door de mand vallen doordat ze op niet wetenschappelijke wijze online GRP’s in elkaar zitten te knutselen en die klakkeloos optellen bij de reguliere televisie GRP’s. De grootste aardverschuiving volgend jaar wordt de naamsverandering van fans bij Facebook. Een like blijkt net zoveel waard te zijn als iemand die naar je zwaait en doorloopt. En daarom zal het woord fan vervangen worden door vage kennis. Gelukkig nieuwjaar en doe uw voordeel met de voorspellingen.

Column Adformatie, 20 december 2012

Bill

De Nederlandse communicatie industrie ligt op zijn ooit zo vette gat. Mediapartijen gaan failliet of zetten het mes in de organisatie. Zelfs het premium medium televisie ziet al het hele jaar minnen op het scorebord staan. En ook de bureaus hebben het zwaar in de huidige economie. Wat doe je dan op je jaarlijkse evenement “De 24 uur van de Reclame”? Het idee om erkende curatoren te laten spreken over soepele afhandeling van faillissementen sloeg niet in als een bom. Levensverhalen van ex-reclamebureau creatieven die in de bloembollen een nieuwe carrière vonden werd ook niet als een juist signaal naar de branche gezien. Nee, we moeten hoop in onze industrie pompen. Daar was men het wel over eens. Creativiteit is het middel om ons uit de ellende te helpen. Maar wie in de reclame-industrie zou dat stelletje nuchtere Nederlandse reclameboeren op zo’n manier toe kunnen spreken dat ze daarna een groter zelfvertrouwen hebben dan laten we zeggen Johan Cruijff? Ehh…wie dan? In Nederland komen we niet verder dan powerpoint gestuurde praatpoppen met de uitstraling van een willekeurige CDA leider. Dus werd er over de grens gekeken. Op zoek naar iemand die onze industrie uit zijn depressie kan lullen. Iemand die als een ware Houdini zich al vaker had bevrijd uit benarde situaties. Het liefst een kerel met een charisma waar geen kerncentrale doorheen kan breken. En die werd gevonden. Want wie anders dan Bill Clinton kan deze klus klaren? Inmiddels is Bill een wereldburger geworden. Destijds zeiden zijn Republikeinse opponenten dat zijn internationale ervaring niet verder reikte dan een ontbijt in het internationale pannenkoekenhuis. Die tijd is voorbij. En iemand die situaties met stagiaires en sigaren voor het oog van tweehonderd miljoen Amerikanen weet te relativeren, praat met gemak onze sector uit de put. Bovendien heeft hij geoefend in Cannes afgelopen jaar. En tussendoor speechte hij ook Obama zijn volgende vier jaar als president van de VS in. De boodschap van Bill zal gaan over samenwerking. Over samen goed doen. “Because nobody’s right all the time, and a broken clock is right twice a day”. Het gaat over een gedeelde verantwoordelijkheid. En gedeelde rijkdom. Met dat laatste hebben we in Nederland wel een beetje moeite de laatste tijd. Maar daar moeten we voor een goede toekomst overheen stappen. En hij heeft gelijk. Alle soorten bureaus, adverteerders en mediapartijen moeten samenwerken om uit de rotzooi te komen. Anders belanden we met z’n allen in de vierdubbele bypass operatie die Clinton zelf ooit moest ondergaan.

 

 

Column Adformatie, 15 november 2012